Et puis je sais
Patrick Bruel
Song written for Johnny Halliday.
Et puis je sais tous ces regards sur moi
Et puis je sais tous ces mots qu'on ne dit pas
Et puis je sais tout ce que j'aurais pu faire
A défaut de me taire
Quand j'approchais l'enfer
Et puis je sais les sourires qu'on invente
Les mains glacées,
Les longues heures d'attente
Et puis je sais les matins fatigués
Par trop de mots gâchés
Trop de rêves envolés
Et puis je sais qu'il y a eu des colères
Des cris lâchés, des mots lancés en l'aire
Et puis je sais tout ce que j'aurais pu dire
A défaut de souffrir
Quand je les voyais venir
J'ai crié tant de fois pour qu'on m'entende mieux
Si souvent maladroit, si souvent malheureux
J'ai garé mes angoisses sur des parkings de haine
J'ai payé des ardoises bien plus chère que mes chaînes
Mais je sais qu'on ne pardonne rien
A qui se trompe de destin
Sur ce drôle de chemin
Et puis je sais
Et puis je sais ce jouet trop fragile
Qu'on ne donne jamais mais qu'on te prête facile
Et puis je sais toutes ces nuits inquiétantes
La peur collée au ventre
Pour remonter la pente
Et puis je sais les silences entendus
Et puis je sais toutes ces choses qu'on ne fait plus
Si j'ai glissé sur des lits de hasard
Dans quelques nuits trop noires
Pour quelques heures d'espoir
J'ai essayé de vivre au milieu des remords
J'ai tenté de survivre quand on me croyait mort
Si j'ai cru pour de bon aux amitiés poussières
Chercher la solution au fond de quelques verres
C'est que j'avais peur, que les autres me voient
Comme je vois les autres, j'avais si peur de moi
Et puis je sais... |
En dan weet ik
En dan weet ik hoe ze naar mij kijken
En dan weet ik al die niet uitgesproken woorden
En dan weet ik alles wat ik had kunnen doen
In plaats van te zwijgen
Toen ik de hel naderde
En dan weet ik hoe gemaakt de glimlachjes waren
De ijzige handen,
Het lange wachten
En dan weet ik hoe moe de ochtenden waren
Door te veel verspilde woorden
Te veel vervlogen dromen
En dan weet ik dat er driftbuien waren
Uitgestoten kreten, in de lucht gesmeten woorden
En dan weet ik wat ik had kunnen zeggen
In plaats van te lijden
Toen ik ze zag komen
Ik heb zo vaak geschreeuwd opdat ik beter gehoord werd
Zo vaak onhandig, zo vaak ongelukkig
Ik heb mijn angsten gestald op parkeerplaatsen van haat
Ik heb schulden betaald, flink veel duurder dan mijn kettingen
Maar ik weet dat niets wordt vergeven
Aan wie zich vergist in zijn bestemming
Op deze vreemde weg
En dan weet ik
En dan weet ik dat dat speeltje te breekbaar is
Dat je het nooit geeft maar makkelijk uitleent
En dan weet ik al die onrustige nachten
De angst als een blok in je maag
Om opnieuw omhoog te klimmen
En dan weet ik hoe je de stiltes hoort
En dan weet ik alle dingen die we niet meer doen
Ja ik ben uitgegleden in toevallige bedden
In een paar te zwarte nachten
Voor een paar uren van hoop
Ik heb geprobeerd te leven temidden van wroeging
Ik heb gepoogd te overleven toen ze dachten dat ik dood was
Als ik vervlogen vriendschappen voor goed heb gehouden
De oplossing zoek op de bodem van enkele glazen
Dan is dat omdat ik bang was, dat de anderen mij zien
Zoals ik de anderen zie, ik was zo bang voor mezelf
En dan weet ik..... |